1․ Ծնողների և երեխայի կարևորագույն իրավունքներն ու պարտականությունները
ՀՀ Ընտանեկան օրենսգրքի համաձայն՝ ծնողներն ունեն հավասար իրավունքներ և հավասար պարտականություններ իրենց երեխաների նկատմամբ։ Ծնողները պարտավոր են դաստիարակել երեխային, հոգ տանել նրա առողջության, ֆիզիկական, հոգեկան, հոգևոր և բարոյական զարգացման մասին։ Նրանք նաև պարտավոր են ապահովել երեխայի կրթությունը և կարող են ընտրել կրթական հաստատությունն ու ուսուցման ձևը՝ հաշվի առնելով երեխայի կարծիքը։
Օրինակ՝ եթե երեխայի ծնողները ցանկանում են նրան տեղափոխել այլ դպրոց, նրանք կարող են որոշել այդ հարցը, սակայն պետք է հաշվի առնեն երեխայի կարծիքը։ Միևնույն ժամանակ նրանք չեն կարող երեխային դաստիարակել այնպիսի ձևով, որը վնասում է նրա առողջությանը կամ արժանապատվությանը։ Օրինակ՝ արգելվում է երեխայի նկատմամբ դաժան, կոպիտ, նվաստացնող վերաբերմունքը կամ շահագործումը։
Երեխայի կարևորագույն իրավունքներն են՝ ընտանիքում ապրելու և դաստիարակվելու, ծնողներին ճանաչելու և նրանց հոգատարությունն ստանալու իրավունքը։ Երեխան նաև իրավունք ունի ծնողների, տատիկ-պապիկների, եղբայրների, քույրերի և այլ ազգականների հետ շփվելու։
Երեխան ունի նաև իր իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության իրավունք։ Եթե ծնողները չեն կատարում իրենց պարտականությունները կամ չարաշահում են ծնողական իրավունքները, երեխան կարող է դիմել համապատասխան մարմինների պաշտպանության համար։
Կարևոր է նաև, որ երեխան ունի սեփական կարծիքն արտահայտելու իրավունք։ 10 տարին լրացած երեխայի կարծիքը օրենքով նախատեսված մի շարք հարցերում պետք է հաշվի առնվի։ Օրինակ՝ երեխայի բնակության վայրի, ծնողներից որևէ մեկի հետ ապրելու կամ որոշ այլ կարևոր հարցերի ժամանակ նրա կարծիքը պետք է լսվի։
Երեխան ունի նաև ապրուստի միջոց պահանջելու իրավունք իր ծնողներից և ընտանիքի այլ անդամներից։ Միաժամանակ ծնողները պարտավոր են ապահովել երեխայի անհրաժեշտ խնամքը, դաստիարակությունը և կրթությունը։
Այսպիսով, ծնողների հիմնական պարտականությունն է երեխայի խնամքը, դաստիարակությունը, կրթությունը և իրավունքների պաշտպանությունը, իսկ երեխայի հիմնական իրավունքներն են՝ ընտանիքում ապրելու, խնամք ստանալու, կրթվելու, պաշտպանված լինելու, շփվելու և իր կարծիքն արտահայտելու իրավունքները։
2․ Ի՞նչ է նշանակում աշխատանքի ազատ ընտրության իրավունք
ՀՀ Սահմանադրության 57-րդ հոդվածով սահմանվում է, որ յուրաքանչյուր ոք ունի աշխատանքի ազատ ընտրության իրավունք։ )
Աշխատանքի ազատ ընտրության իրավունքը նշանակում է, որ մարդն ինքն է որոշում՝ ինչ մասնագիտություն ընտրել, ինչ աշխատանքով զբաղվել և որ աշխատանքին համաձայնել։ Մարդուն չի կարելի ստիպել աշխատել իր կամքին հակառակ։ ՀՀ Աշխատանքային օրենսգիրքը աշխատանքի ազատության սկզբունքի մեջ ներառում է նաև աշխատանքային ունակությունները տնօրինելու, մասնագիտության և գործունեության տեսակի ընտրության իրավունքը։ Միաժամանակ արգելվում է պարտադիր կամ հարկադիր աշխատանքը։
Օրինակ՝ եթե մարդը ցանկանում է դառնալ բժիշկ, նա իրավունք ունի ընտրելու այդ մասնագիտությունը և համապատասխան կրթություն ստանալ։ Եթե մեկ ուրիշը ցանկանում է աշխատել որպես ծրագրավորող, ուսուցիչ, վարորդ կամ խոհարար, նա նույնպես ազատ է ընտրելու իր գործունեության տեսակը։
Այս իրավունքը նշանակում է նաև, որ մարդը կարող է ազատորեն ընտրել իր աշխատանքային պայմանները օրենքի շրջանակներում և համաձայնել կամ չհամաձայնել որոշակի աշխատանքի։ Օրինակ՝ գործատուն չի կարող մարդուն ստիպել աշխատել այնպիսի աշխատանքում, որի համար նա չի համաձայնել։
Աշխատանքի ազատ ընտրությունը չի նշանակում, որ մարդը կարող է աշխատանքի վայրում անել ցանկացած բան։ Աշխատողը և գործատուն ունեն նաև օրենքով սահմանված իրավունքներ և պարտականություններ։ Աշխատանքային օրենսդրությունը նախատեսում է աշխատանքի արդար պայմաններ, անվտանգություն, հանգստի իրավունք և արդարացի վարձատրություն։
Օրինակ՝ եթե մարդը ընդունվում է աշխատանքի, գործատուն պարտավոր է պահպանել աշխատանքային օրենսդրության պահանջները և ապահովել անվտանգ ու պատշաճ աշխատանքային պայմաններ։ Աշխատողն էլ պարտավոր է կատարել իր աշխատանքային պարտականությունները։