Արծիւ եւ նետ
Արծիւն երթայր յերկինս, եւ հարին զնա նետիւ: Եւ նա զարմացաւ, թէ ո՞վ զայս արար: Հայեցաւ եւ ետես զնետն` զփետուրն իւր եւ ասէ.
— Վա՛յ ինձ, զի յինէն է պատճառ սպանման իմոյ:
Աշխարհաբար
Արծիվը թռչում էր երկնքում, երբ նրան նետով խոցեցին։ Նա զարմացավ և մտածեց՝ ո՞վ արեց դա։ Նայեց և տեսավ նետը, որի վրա իր իսկ փետուրներն էին։ Արծիվը ասաց.
— Վա՜յ ինձ, որովհետև իմ իսկ փետուրներն են դարձել իմ մահվան պատճառը։
Աշխհարաբար
Որսորդը բռնեց մի կաքավի և ուզում էր մորթել։ Կաքավն ասաց.
— Մի՛ սպանիր ինձ, որովհետև ես կխաբեմ շատ կաքավների և կբերեմ քո թակարդի մեջ։
Որսորդն ասաց.
— Հիմա հաստատ իմ ձեռքով կմեռնես, որովհետև դու քո ընկերներին և հարազատներին ես մատնում մահվան։
Աշխհարաբար
Մի իմաստուն մարդ աղքատ էր և ուներ ծույլ որդիներ։ Մահվան ժամին նա կանչեց որդիներին և ասաց.
— Ո՛վ որդիներ, մեր այգում շատ գանձ կա թաքցրած, բայց ես ձեզ չեմ ցույց տա տեղը։ Նա, ով աշխատի և ավելի խոր փորի, կգտնի գանձը։
Հոր մահից հետո որդիները սկսեցին մեծ աշխատասիրությամբ փորել այգին։ Յուրաքանչյուրը ջանում էր, որ ինքն առաջինը գտնի գանձը։
Այգին սկսեց աճել ու լավ բերք տալ։ Այն շատ պտուղ տվեց և հարստացրեց որդիներին։





