Մուշեղ Գալշոյանը ծնվել է ու մեծացել Հայաստանի Թալինի շրջանի Կաթնաղբյուր գյուղում, բայց նրա մեջ մինչև կյանքի վերջը շատ ուժեղ մնաց սասունցի լինելու գիտակցությունը։ Նրա ծնողները սասունցի փախստականներ էին, որոնք Արևելյան Հայաստան հասնելով՝ բնակության վայր ընտրեցին Թալինը։ Հայրը կորցրել էր առաջին ընտանիքը կոտորածների ժամանակ։
Գալշոյանը կարծես ներծծել էր իր մեջ Սասնա երկրին վերաբերող բոլոր հուշերն ու տեղեկությունները, և հետագայում, երբ սկսեց գրել ջարդից վերապրած սասունցիների մասին, թվում էր, թե նա ինքը եղել էր նրանց հետ Սասնա լեռներում, ապրել նրանց խաղաղ կյանքը, ջարդի ու տեղահանության մղձավանջը։
Սովորել է Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտում, աշխատել մասնագիտությամբ, ապա դարձել լրագրող։ «Ավանգարդ» թերթում և «Գարուն» ամսագրում աշխատած տարիներին, լրագրական հոդվածներին զուգընթաց, գրեց իր առաջին վիպակը՝ «Ձորի Միրոն», որը նրան բերեց հասուն գրողի համարում։ Ձորի Միրոն սասունցի փախստական է, ով կորցրել է ընտանիքը, բոլորի հետ հասել Թալին և տուն կառուցել։ Բայց նրա կառուցած տունը նայում է գյուղի հակառակ կողմը։ Միրոն խռոված է աշխարհից այն ամենի համար, որ կատարվեց իրենց հետ։ Աշխարհը չուզեց նրանց պաշտպանել, իսկ իրենք չկարողացան պաշտպանվել։ Եվ արժանապատվություն ունեցող, նահապետական բարձր ավանդույթներով դաստիարակված մարդն այլևս չի ներում իրեն և ուրիշներին իրենց հետ պատահածի համար։ Փախստականի կերպարի այսպիսի մեկնաբանությունը նորություն էր մեր արձակում։ Դրանից առաջ Հրաչյա Քոչարը գրել էր իր «Նահապետը» հայտնի վիպակը. նրա գլխավոր հերոսի ճակատագիրը շատ բանով է նման Միրոյի ճակատագրին, բայց նրա կերպարի մեջ ուրիշ բան է ընդգծում՝ կյանքը շարունակելու կարողությունը նույնիսկ եղեռնից հետո։ Իսկ Գալշոյանի հերոսի մեջ անցյալը շարունակում էր մնալ և ծնել դառնագույն հարցեր։ Միրոյի խռովելը նշանակում էր չհաշտվել իր ճակատագրի հետ։
Առհասարակ, այս անհաշտությունը դարձավ Գալշոյանի հերոսների ամենաբնորոշ գիծը։ Նրա ստեղծած կերպարները իսկական «Սասնա ծռեր» են, որոնք չեն համակերպվում մարդկային պայմանականությունների հետ, միշտ ձգտում են դեպի ակունքները, դեպի բնականը, մարդկային անխաթար, բնական հարաբերությունները և միշտ մտածում են այն մասին, թե ինչու չկարողացան պահել իրենց հայրենիքը, իրենց դրախտային Սասունը։
Գալշոյանը լավ պատմող էր, հետպատերազմյան հայ արձակի լավագույն պատմողներից մեկը։ Սուր դիտողականությամբ, չափի նուրբ զգացումով, նա պատմում էր իր հերոսների մասին, առանց պաթոսի, առանց մանրամասն նկարագրությունների, բայց ստեղծում էր գունեղ, տեսանելի կերպարներ։ Նրա պատմվածքները կարդացողներն անմիջապես պատկերացնում էին այդ համառ, «կող ունեցող» գեղջուկներին, որոնք, օրինակ, կարող էին «հերսոտել» ու քանդել նոր խփված փայտե հատակը, որովհետև սովոր էին ապրել հողի հետ անընդհատ ու անմիջական շփման մեջ, իսկ տախտակը կտրում էր նրանց հողից։ Մեկ ուրիշը կարող էր գիշերվա կեսին, քեֆից հետո, հետ գնալ հրավիրողի տունը և իր կենացը, որ ասել էր գինովցած վիճակում, ետ առնել, որովհետև մարդը արժանի չէր այդ կենացին։ Եվ այլն։ Բոլորն իրենց մեջ պահել են սասունցիական այս գծերը, որոնք փոխված, բնականությունից հեռացած աշխարհում նաև ծիծաղելի ու անտեղի են թվում։ Բայց նրա հերոսներին այդ չի շփոթեցնում։ Նրանք երբեք ծնկի չեն գալիս։ Իրենց կյանքի ցանկացած պահին նրաք կարող են ընդվզել կյանքի ու նրա այն օրենքների դեմ, որոնք աղավաղում են մարդու կյանքն ու կերպարը։ Նրա հերոսներից մեկը, արդեն ծերության հասած մարդ, բոլորովին պատահաբար գտնում է մանկական տարիների իր ընկերուհուն, որը ևս մեծ ընտանիքի, որդիների ու թոռների տեր է։ Երկրում Զորոն սիրահարված է եղել իր ընկերուհուն։ Եվ հիմա նա ուզում է ի կատար ածել իր մանկական երազանքը, որ ավերվեց ջարդով ու գաղթով, և… ծեր կնոջը առաջարկում է բաժանվել ամուսնուց ու ամուսնանալ իր հետ։ Այսպիսի արարքները կարող էին անբնական ու ծիծաղելի թվալ, բայց Գալշոյանը շատ լավ գիտի իր հերոսների հոգեբանությունը, նրանց խոսքն ու կենցաղը, և նրա պատմվածքներում նման արարքները ձեռք են բերում իմաստ և գեղեցկություն, երբեմն և էպիկական վեհություն։ Այն կրակը, որ վառվում էր Գալշոյանի հերոսների մեջ, վառվում էր իր՝ Գալշոյանի մեջ, և այս ներքին հոգեհարազատությունը շատ էր օգնում նրան իր կերպարներն ստեղծելիս։
Ուսումնասիրել էմոցիոնալ ինտելեկտի (EI) հասկացությունը։
Էմոցիոնալ ինտելեկտը մարդու ունակությունն է ճանաչելու, հասկանալու, կառավարելու և արդյունավետ օգտագործելու ինչպես սեփական, այնպես էլ ուրիշների զգացմունքները։ Այն ներառում է հույզերի գիտակցում, դրանց վերահսկում, և մարդկային հարաբերությունների արդյունավետ վարում։
Հասկանալ, թե ինչպես EI-ն ազդում է անձնական, կրթական և սոցիալական կյանքի վրա։
Ինքնաճանաչում և ինքնավստահություն
Իմանալով իրենց ուժեղ և թույլ կողմերը՝ մարդիկ դառնում են ավելի իրատես, կայուն ու ինքնավստահ, ինչը օգնում է կյանքի կարևոր ընտրություններում։
Զարգացնել ինքնաճանաչման, հույզերի վերլուծման և հաղորդակցության կարողություններ։
Հույզերի անվանակոչում
Օրական մի քանի անգամ հարցրու քեզ․
«Ի՞նչ եմ հիմա զգում»
«Ինչի՞ համար»
«Ինչպե՞ս է դա ազդում իմ վարքի վրա»
Հույզերին անուն տալը ինքնաճանաչման հիմնական քայլն է
Սովորել՝ ինչպես բարելավել սեփական էմոցիոնալ ինտելեկտը։
Քայլեր / նախագծի կառուցվածք
Ներածություն (գրավոր բաժին) Ի՞նչ է էմոցիոնալ ինտելեկտը։
Էմոցիոնալ ինտելեկտը մարդու կարողությունն է ճանաչելու, հասկանալու և կառավարելու սեփական հույզերը, ինչպես նաև ճիշտ ընկալելու ու գնահատելու ուրիշների զգացմունքները։
EI-ի 5 հիմնական բաղադրիչները՝ ըստ Դանիել Գոուլմանի (Daniel Goleman)՝ 1. Ինքնագիտակցում 2. Ինքնակառավարում 3. Մոտիվացիա 4. Էմպատիա 5. Սոցիալական հմտություններ
Յուրաքանչյուր խումբ ներկայացնում է այս բաղադրիչներից մեկը։
3.Հետազոտություն / նյութերի հավաքագրում Աշակերտները բաժանվում են խմբերի և հավաքում են տվյալներ
Թեստ․ յուրաքանչյուր աշակերտ անցնում է էմոցիոնալ ինտելեկտի պարզացված թեստ։
Խմբային վերլուծություն․ Ի՞նչ հույզեր են ամենաշատը հանդիպում դպրոցական կյանքում։
• Ինչպե՞ս սովորել վերահսկել բարկությունը, հուզումը, սթրեսը։
Խաղային վարժություններ / դերախաղեր
«Ինչպե՞ս արձագանքել, երբ…» օրինակ՝ ընկերն անտեղի վիրավորում է,
ուսուցիչը սխալմամբ մեղադրում է, ստանում ես վատ գնահատական
Hello, I’m Artavazd Mkrtchyan. I study at Mkhitar Sebastatsi School. I’ve been studying for 10 years because I liked the freedom that we can work with computers. You can choose your favorite sport. You can learn the language at the Northern School. I’ve participated in many trips. My favorite destination is Arates where I always go with pleasure.We have a three-day trip with friends and teachers creating Unforgettable days.