Ես ուզումեմ պատմել մի շան մասին, որը մեկ տարի է չկա։ Նրա անունը Ալֆա

էր, գերմանական ցեղատեսակի շուն էր։ Նրա ակաջները երկար էին, դունչը նույնպես երկար էր և ուներ խալ աչքի տակ։ Նա այքան խելացի էր, արդեն գիտեր

բոլոր մեր բարեկամներին , նյունիսկ իրանց մեքենաներն էր ճանաչում։

Երբ ածանոթ մեքենա էր նկատում հեռվից, սկսում էր անհանգիստ վազել և հաչալ՝ զգուշացնելով, որ անծանոթ է գալիս։ Երբ որ ձյուն էր գալիս, մարդու նման ուրախանում էր, թավալվում ձյուն մեջ և մեզ հետ խաղում։ Ձնեմարդ էինք պատրաստում, նա մասնակցում էր մեզ հետ և ուրախանում։ Եթե եղանակը ցուրտ էր

լինուն, մեր պատրաստած ձնեմարդը մեկ ամիս մնում էր,նա հսկում էր և նույնիսկ թույլ չեր տալիս մեկը ձեռք տար։Անվերջ կարող եմ պատմել նրա մասին ,քանի որ տասնը չորս տարի մեզ հետ է եղել։Երբ ծերացավ,վերջին օրերը տխուր էր,կարծես զգում էր , որ էլ չի լինելու։Նա չկա,բայց մեր հուշերում միշտ կապրի․․․