Ծաղիկն բացվեց գարնանը,
Թռչուններն են երգում այսօր,
Քամին սահում է մեղմ ու լալիս,
Ծաղիկն բացվեց գարնանը,
Օրվա շողն ու ջերմությունը,
Բնությունն է ապրում նորից,
Ծաղիկն բացվեց գարնանը,
Սերը բերում է գույներ հոսոր:

Մազերը՝ մուգ, կարճ, նախշավորված բնական կերպով։

Դեմքի կառուցվածք՝ խիտ հոնքեր, լայն ճակատ, չոր ու համաչափ գծեր։

Դեմքի արտահայտություն՝ հանգիստ, մեղմ ժպիտ, տրամադրությունը բնական ու անպատրաստ։

Հագուստ և պարագաներ

Հագնված է սպիտակ տոպով, որի վրա գրված է  և մի փոքր  տեքստ տակ՝ TOMY HILFIGER

Նրանով մուգ տաբատ կամ ջինս, դասական  կոշիկներ և ուսապարկ ունի։

Հագուստը առօրյա, ոչ պաշտոնական, հարմարավետ։

Անծանոթ աղջկան
Լույսն էր մեռնում, օրը մթնում.
Մութը տնից տուն էր մտնում.
Ես տեսա քեզ իմ ճամփի մոտ,
Իմ մտերի՛մ, իմ անծանո՛թ:

Աղբյուրն անուշ հեքիաթի պես
Իր լույս երգով ժպտում էր մեզ.
Դու մոտեցար մեղմ, համրաքայլ,
Որպես քնքուշ իրիկվա փայլ:

Անակնկալ բախտի նըման,
Հայտնվեցիր պայծառ-անձայն.
Անջատվեցինք համր ու հանդարտ,
Կյանքի ճամփին մի ակնթա՜րթ…

Արամի մորք / Արամի խոսքը եզր. – Սուբյեկտիվ (գրողի խոսքի գոյության ձևերը տարբեր տեսակներ):

Լուսացույցի խոսքը է՛ Արամի խոսքը, այն մասին, երբ կերպարի խոսքում է լույսը (Ա. Բ., Խաչատուր Աբովյան):

Դա մորքն է, այն խոսքի ձևն է, որը գրողը կիրառում է «Արամի խոսք» (Պ. Սևակ):

. Արամախոսությունն է, երբ հեղինակը պատմում է կերպարի ներքին խոսքը, մտքերը առանց ուղիղ մեջբերման ու չակերտների (Օր.` Արամախոսություն):

Նկարում պատկերված է սպիտակ կատու, որը փորձում է որսալ ինչ–որ բան պատի անցքից։ Կատուն չի նկատում, որ մյուս կողմում մկնիկ չէ, այլ օձ։ Այս տեսարանը ցույց է տալիս, թե որքան վտանգավոր է հավատալ միայն տեսածին՝ առանց համոզվելու, թե ինչ է իրականում։

Շատ հաճախ մեր կյանքում էլ ենք նման իրավիճակում լինում։ Մենք հավատում ենք լսած լուրերին, գնահատում մարդկանց արտաքինով, տարածում տեղեկություններ, որոնք չենք ստուգել։ Այդպես մենք կարող ենք սխալվել և նույնիսկ վնասել մեզ կամ ուրիշներին։
Հենց այս պատճառով է, որ տեղեկության տիրապետումը և ստուգումը շատ կարևոր են տարբեր խոսքային իրավիճակներում։

Կարդա «Մոր սիրտը» , բալլադը։

Ընտրիր պնդումներից մեկը եւ հիմնավորիր․

1. Սերը ամենաուժեղ զգացումն է․ մարդ ամեն ինչի, առանց բացառության, ընդունակ է հանուն դրա։
2. Զավակներ կան, որ անշնորհակալ են եւ ընդունակ են անցնելու իրենց ծնողների դիակի վրայով սեփական ցանկություններն իրականացնելու համար։

Կընտրեմ առաջին պնդումը․ «Սերը ամենաուժեղ զգացումն է․ մարդ ամեն ինչի, առանց բացառության, ընդունակ է հանուն դրա»։

Հիմնավորում․
Սերը իսկապես համարվում է մարդու կյանքի ամենաուժեղ և ամենախորը զգացումը։ Այն կարող է փոխել մարդու վարքն ու մտածելակերպը, ստիպել նրան անել այնպիսի բաներ, որոնք սովորական պայմաններում նա չէր անի։ Սերը ոչ միայն ռոմանտիկ զգացում է, այլև կարող է դրսևորվել որպես նվիրվածություն, հավատարմություն, զոհաբերություն ու ներողամտություն։ Երբ մարդ իսկապես սիրում է, նա պատրաստ է անցնել դժվարությունների միջով, զիջել, վտանգել նույնիսկ իր բարեկեցությունը՝ հանուն սիրելիի երջանկության։

Օրինակ՝ ծնողը կարող է զոհել իր հարմարավետ կյանքը երեխայի ապագայի համար, կամ մարդը կարող է վտանգել իրեն՝ փրկելու սիրելիին։ Սա ցույց է տալիս, որ սերը ոչ միայն ուժեղ է, այլև ձևավորում է մարդու էությունը, դարձնելով նրան ավելի մարդասեր և խորը։

ԾԵՐ ՈՄՆ ԵՒ ՄԱՀ

Ի միում աւուրց ծեր ոմն հատեալ փայտ յանտառէ եւ բարձեալ յուս իւր բերէր ի տուն. այլ պարտասեալ զօանապարհայն` հարկեցավ դնե յերկիր զբեռն իւր եւ սկսայ յօգնութիւն կարդալ զՄահ: Եւ ահա հանդիման եկն եւ երեւեցավ Մահ եւ եհարց ցնա` եթէ առ ի՞նչ կոչէր զնա: Յայնժամ զահի հարեալ` պատասխանի ետ նմա ծերն եւ ասէ.

— Զի տացես յուս զբեռն իմ:

Մի օր մի ծերունի անտառից փայտ էր կտրել և դրել էր իր ուսին՝ տուն տանելու համար։ Ճանապարհին նա շատ հոգնեց, դրեց բեռը գետնին և սկսեց կանչել Մահին, որ գա։
Եվ ահա Մահը հայտնվեց ու հարցրեց նրան․
— Ինչո՞ւ ես ինձ կանչում։
Ծերունին վախեցավ և ասաց․
— Որ օգնես ինձ բեռս նորից ուսիս դնել։

Առիւծ մի կորիւն ծնաւ, եւ ժողովեցան կենդանիքն ի տես եւ յուրախութիւն: Գայ աղուէսն ի մէջ բազմամբոխին եւ մեծահանդիսիւ նախատեաց զառիւծն յատեանն բարձր ձայնիւ եւ անարգեաց, թէ`

 — Ա՞յդ է քո կարողութիւնդ, զի մի՛ կորիւն ծնանիս եւ ոչ բազում:

Պատասխանի ետ առիւծն հանդարտաբար եւ ասէ.

 — Այո՛, մի՛ կորիւն ծնանիմ, բայց առիւծ ծնանիմ եւ ոչ աղուէս քան զքեզ:

Մի առյուծ ձագ է ունենում, և բոլոր կենդանիները հավաքվում են՝ տեսնելու և ուրախանալու այդ իրադարձությամբ։
Աղվեսը գալիս է ամբոխի մեջ և մեծամտորեն սկսում է ծաղրել առյուծին՝ ասելով.
— Դա՞ է քո կարողությունը, որ միայն մեկ ձագ ես ունեցել, ոչ թե շատ։
Առյուծը հանգիստ պատասխանում է.
— Այո՛, ես մեկ ձագ եմ ունենում, բայց այն առյուծ է, ոչ թե աղվես, ինչպես դու։