Նկարում պատկերված է սպիտակ կատու, որը փորձում է որսալ ինչ–որ բան պատի անցքից։ Կատուն չի նկատում, որ մյուս կողմում մկնիկ չէ, այլ օձ։ Այս տեսարանը ցույց է տալիս, թե որքան վտանգավոր է հավատալ միայն տեսածին՝ առանց համոզվելու, թե ինչ է իրականում։

Շատ հաճախ մեր կյանքում էլ ենք նման իրավիճակում լինում։ Մենք հավատում ենք լսած լուրերին, գնահատում մարդկանց արտաքինով, տարածում տեղեկություններ, որոնք չենք ստուգել։ Այդպես մենք կարող ենք սխալվել և նույնիսկ վնասել մեզ կամ ուրիշներին։
Հենց այս պատճառով է, որ տեղեկության տիրապետումը և ստուգումը շատ կարևոր են տարբեր խոսքային իրավիճակներում։

Կարդա «Մոր սիրտը» , բալլադը։

Ընտրիր պնդումներից մեկը եւ հիմնավորիր․

1. Սերը ամենաուժեղ զգացումն է․ մարդ ամեն ինչի, առանց բացառության, ընդունակ է հանուն դրա։
2. Զավակներ կան, որ անշնորհակալ են եւ ընդունակ են անցնելու իրենց ծնողների դիակի վրայով սեփական ցանկություններն իրականացնելու համար։

Կընտրեմ առաջին պնդումը․ «Սերը ամենաուժեղ զգացումն է․ մարդ ամեն ինչի, առանց բացառության, ընդունակ է հանուն դրա»։

Հիմնավորում․
Սերը իսկապես համարվում է մարդու կյանքի ամենաուժեղ և ամենախորը զգացումը։ Այն կարող է փոխել մարդու վարքն ու մտածելակերպը, ստիպել նրան անել այնպիսի բաներ, որոնք սովորական պայմաններում նա չէր անի։ Սերը ոչ միայն ռոմանտիկ զգացում է, այլև կարող է դրսևորվել որպես նվիրվածություն, հավատարմություն, զոհաբերություն ու ներողամտություն։ Երբ մարդ իսկապես սիրում է, նա պատրաստ է անցնել դժվարությունների միջով, զիջել, վտանգել նույնիսկ իր բարեկեցությունը՝ հանուն սիրելիի երջանկության։

Օրինակ՝ ծնողը կարող է զոհել իր հարմարավետ կյանքը երեխայի ապագայի համար, կամ մարդը կարող է վտանգել իրեն՝ փրկելու սիրելիին։ Սա ցույց է տալիս, որ սերը ոչ միայն ուժեղ է, այլև ձևավորում է մարդու էությունը, դարձնելով նրան ավելի մարդասեր և խորը։

ԾԵՐ ՈՄՆ ԵՒ ՄԱՀ

Ի միում աւուրց ծեր ոմն հատեալ փայտ յանտառէ եւ բարձեալ յուս իւր բերէր ի տուն. այլ պարտասեալ զօանապարհայն` հարկեցավ դնե յերկիր զբեռն իւր եւ սկսայ յօգնութիւն կարդալ զՄահ: Եւ ահա հանդիման եկն եւ երեւեցավ Մահ եւ եհարց ցնա` եթէ առ ի՞նչ կոչէր զնա: Յայնժամ զահի հարեալ` պատասխանի ետ նմա ծերն եւ ասէ.

— Զի տացես յուս զբեռն իմ:

Մի օր մի ծերունի անտառից փայտ էր կտրել և դրել էր իր ուսին՝ տուն տանելու համար։ Ճանապարհին նա շատ հոգնեց, դրեց բեռը գետնին և սկսեց կանչել Մահին, որ գա։
Եվ ահա Մահը հայտնվեց ու հարցրեց նրան․
— Ինչո՞ւ ես ինձ կանչում։
Ծերունին վախեցավ և ասաց․
— Որ օգնես ինձ բեռս նորից ուսիս դնել։

Առիւծ մի կորիւն ծնաւ, եւ ժողովեցան կենդանիքն ի տես եւ յուրախութիւն: Գայ աղուէսն ի մէջ բազմամբոխին եւ մեծահանդիսիւ նախատեաց զառիւծն յատեանն բարձր ձայնիւ եւ անարգեաց, թէ`

 — Ա՞յդ է քո կարողութիւնդ, զի մի՛ կորիւն ծնանիս եւ ոչ բազում:

Պատասխանի ետ առիւծն հանդարտաբար եւ ասէ.

 — Այո՛, մի՛ կորիւն ծնանիմ, բայց առիւծ ծնանիմ եւ ոչ աղուէս քան զքեզ:

Մի առյուծ ձագ է ունենում, և բոլոր կենդանիները հավաքվում են՝ տեսնելու և ուրախանալու այդ իրադարձությամբ։
Աղվեսը գալիս է ամբոխի մեջ և մեծամտորեն սկսում է ծաղրել առյուծին՝ ասելով.
— Դա՞ է քո կարողությունը, որ միայն մեկ ձագ ես ունեցել, ոչ թե շատ։
Առյուծը հանգիստ պատասխանում է.
— Այո՛, ես մեկ ձագ եմ ունենում, բայց այն առյուծ է, ոչ թե աղվես, ինչպես դու։