Գիշերվա մառախուղը»
Երբ մայրամուտի վերջին ճառագայթները դեռ ցրված էին երկնքում, քաղաքի փողոցները աստիճանաբար մնում էին տաք ու լուռ: Տեսարանն ամբողջովին փոխվեց, երբ գիշերվա մառախուղը սկսեց ծածկել բնակելի թաղերը, ամենուր մառախուղի բարակ շերտեր երևացին: Միայն ճերմակ լույսի կրակները դուրս էին պրծնում մթության միջից, և օդը լի էր բացվող նոր հնարավորություններով:
Քամին մեղմորեն դողացրեց ծառերի տերևները, կարծես թե մաքուր մի պատմություն էր պատմում, թե ինչպես անուշ հոտեր էին տարածվում հին շուկաներից դեպի լեռները: Քայլելով այդ մառախուղի մեջ, տիկին Սարայի մտքերը սկսեցին թափառել անցյալին. հիշեցրեց իր մանկությունն ու գարնանային երկար երեկոյները, երբ ամեն ինչ այնքան պարզ ու ներդաշնակ էր թվում:
«Ամեն ինչ ունի իր ժամանակը»,- մտածեց նա՝ իր աչքերը դեպի գորշ երկինք բարձրացնելով։ «Այս աշխարհը պտտվում է իր քմահաճույքով՝ չորս եղանակներով, առանց մեկնաբանությունների, բայց երբեմն թվում է՝ մի քիչ էլ ավելի բարի լինի…»:
Արտավազդ Մկրտչյան 10 դասարան 